Sevgi Emek İstermiş...

Koskoca bir bahçede harikulade çiçekler içinde bir papatya..Ve papatya aşık olmuş, yanmış tutuşmuş Ak sakallı bahçıvana.. Bir ümit bekliyormuş.Yüzlerce çiçeğin arasından Onunla,sadece onunla saatlerce ilgilensin.. Buz gibi suyunu sadece ona döksün istiyormuş.. Sadece ona değsin makası,Sadece ona gülsün dudakları,, Kıskanıyormuş bahçıvanı, kırmızı güllerden, sarı lalelerden, mor menekşelerden, Zambaklardan… Papatya, sadece bahçıvan için açıyormuş, Bembeyaz yapraklarını…

Bir gün, Aşkı öyle büyümüş ki.. Papatya yapraklarını taşıyamaz olmuş.. Eğilivermiş boynu.. Toprağa bakıyormuş artık. Bahçıvanın sadece sesini duyuyormuş, ayaklarını görüyormuş.. Buna da şükür diyormuş. Yetiyormuş ona; bahçıvanın varlığını hissetmek.. Zaman akıp gidiyormuş.Papatya bahçıvanın yüzünü görmeyeli çok olmuş.. Ne var sanki boynumu kaldırsa bir kerecik daha görsem yüzünü diyormuş..

Ve işte bir gün.. Bahçıvan papatyaya doğru yaklaşmış.. İncecik bedenini ellerinin arasına almış.. Elindeki sopayı köklerinin yanına, toprağa sokmuş ve bir iple papatyanın beline bağlayıvermiş sopaya.. Papatya o an daha çok sevmiş bahçıvanı.. Hala göremiyormuş onu, Ama bedeni kurtulmuş.. Uzun bir müddet sonra bahçıvan uğramaz olmuş bahçeye.. Gelen giden yokmuş.. Kahrından ölecekmiş papatya.. Ama işte bir sabah, hortumdan akan suyun sesiyle uyanmış.. Derin bir oh çekmiş.. Çılgıncasına sevdiği bahçıvan geri gelmiş.. Birden kendisine doğru gelen iki ayak görmüş.. Bu onun delicesine sevdiği bahçıvan değilmiş.. Başka birisiymiş. Adamın elinde birde makas varmış.. Papatyanın kafasını kaldırmış yukarıya doğru.. “Ne güzel açmışsın sen öyle” demiş.. Bu gencecik yakışıklı bir delikanlıymış.. Gözleri gök mavisi saçları güneş sarısıymış.. “Ama gövden seni taşımıyor” demiş.. Elindeki makası papatyanın boynuna doğru uzatmış.. Ve bir hamlede başını gövdesinden ayırmış.. Papatya yere düşerken hatırlamış sevdiğini.. O ak saçlı, ak sakallı, yaşlımı yaşlı bahçıvanı hatırlamış.. Bir de o gencecik yakışıklı delikanlıyı düşünmüş..

Ve o an anlamış, neden o yaşlı bahçıvanı sevdiğini. O her şeye rağmen, papatyaya emek vermiş.. O na hiçbir zaman güzel olduğunu söylememiş, Ama onu aslında hep sevmiş.. Papatya anlamış artık.. Sevgi, Emek İstermiş…   Yere düştüğünde son bir kez düşünmüş sevdiğini.. Teşekkür etmiş ona içinden.. Son yaprağı da kuruduğunda,  biliyormuş artık.. Gerçek sevginin, söylemeden, yaşamadan ve asla kavuşmadan var olabileceğini…

• efsane / 20 Eylül 2008 13:28

  bensevgı verdım yasanmamıs yarınlardan ömrümü vermeye hazırım ama ben yüzyılın aptalımıyım ne?

  BEDELİ NEYSE ACISI NEİSE ÇEKERİM AŞKIM İÇİN .ONU ÖLE SEVİYORUM AŞKIM KALPBİMİ SÖKERSE AŞK BİTECEK.BEN DİLENCİYİM AŞKINA VARMI ÖTESİ AŞKIM ESMER SENİSENİ COK SEVİYORUM BENSENİN NÖBETÇİ AŞKINIM UNUTMA YILARCA BU NÖBETÇİ AŞKIN SENİ BEKLIYECEK .
• esra / 12 Ağustos 2008 14:11
  Sevginin karşılığını emek verene vermek lazım aslında.sevgide olduktan sonra kendi içimizde değilde sevdiğiyle,emek verdiğiyle paylaşarak...sevildiğini bilmeden yaşamak...herkesin birbirini sevmesi ve dillendirmesi dileğiyle...
• efsane / 1 Ağustos 2008 12:28

  ayrılsada yollar kalplerimiz bir .

  bize aşk lazım ayrılık değil asla kovuşamasakta son yaprak düşünceye kadar sen sen sen diyecek bu yürek.
  kavuşamayan aşıklar emeklerinin bir gün karşılıhını mutlaka alıcaklar.peygamberimiz hz.muhammet bile git aşk acısı cekte ey kul allah yolunu bulur sun her sevap sevgiyle güzel sevmek sevilmek sevaptır.işte böle esmer.he bide şu var bir seyi allahtan çok sevmiyecekin allah teala cc senin o çok sevdihin varlıktan uzakta tutar ve kullarını öyle sınar ve ben böyle sınanıyorsam allahımın yürehime koyduhu bir ateş parcasını taşıma sabrını da ver dıhını biliyorum şükür ediyorum .böyle sevenlere allah teala cc sabrınıda yanına vermiştir.allah yolu sevgi ,sabır huzurdan gecer.bir varlıhı sevmeden onun kıymetını nasıl anlarız veya nasıl keşfederiz.bu sevgi yönumuzde bir ilahi güçtür.onunda kıymetini bilelim ki emehimizin karşılıhını allahtan dileyelim.söylencek çok sözler var zamanımkısıtlı olduhundan arada bir yazıyorum.:)) allaha emanet ol.
• SEZİN / 25 Temmuz 2008 22:15

  Sevgi emek harcamak için gerekli olabilir. Ama sevmek için emek harcanmaz...

  Sevgi emek istemez emek isteyen şey geliştirdiğin ilişkidir.
  Sevgi karşılıksız, şartsız, koşulsuz, beklentisiz olduğunda anlamlıdır. "ben elmayı seviyorum diye elmanın da beni sevmesi şart mı?" (değil) ben de sevgi böyle işte ...
  Biz ilişkimize/lerimize emek harcıyoruz. Anne çocuğu ile olan ilişkisine emek harcıyor hiçbir çıkar gözetmeden evladı iyi de olsa kötü de olsa seviyor ama (eğer evladından canı yanmışsa) görüşmemeyi ilişkisini kesmeyi tercih eden anne, sevgili, kardeş, dost herkes olur. Burda sonlanan şey ilişki .
  İnsan her zaman sevdikleri için (genel anlamda söylüyorum , istisnalar kaideyi bozmaz) emek harcar. Kimisi bu emek üzerinden hak iddaa eder, sahiplenir. Ama şunu unutmamak lazım insan her zaman hayatında birşeyler için emek harcar ama her zaman emeğinin karşılığını olumlu, güzel , yada umduğu gibi alamaya bilir.
  
  Şimdi yemek yapmak için özeniyorum herşeyi deniyorum, güzel görünmesi , lezzetli olması için . bütün malzemelerin en iyisini seçiyorum. Başlıyorum yapmaya ama bazen tadı istediğim gibi güzel olmuyor. Tadının güzel olmaması yada yemeğin yanmış olması benim emek harcadığım gerçeğini değiştirmez.
  Yada bir çiftçi düşünün tarlasını ekiyor , alın terini akıtıyor. Mahsül zamanı bakıyor ki meyveler istediği kadar olgunlaşmamış , hastalıklı, yada çok güzel istediği gibi ama harcadığı emeğin karşılığını satınca alamıyor ( piyasa kötü olduğundan)... Bu insan bir sonraki yıl yine toprağını ekecek , vazgeçmeyecek emeğinin karşılığını istediği gibi alamadığı halde.
  
  sevgi de emek olmaz emek ilişki de olur. Siz şimdi diyceksiniz ki sevmesem niye emek harcayım...
  Sevgi emek harcamak için gerekli olabilir. Ama sevmek için emek harcanmaz